ฉันไม่เข้าใจ และเมื่อยิ่งคิดก็ยิ่งไม่เข้าใจด้วย

 

ว่าทำไมคนเราถึงรักกันได้

 

ความรักมันเริ่มขึ้นจากตรงไหนกันแน่นะ?

 

ถ้าไม่มีสิ่งที่เรียกว่า "ความร่วมกัน" แล้ว มันจะเกิดขึ้นมาได้อย่างไรกัน

 

เพราะฉะนั้นสิ่งที่ตัวฉันเป็นมาทั้งหมด มันก็เป็นแค่การหลงทางในความทรงจำกับความฝันสินะ

 

เพราะว่ามันไม่สามารถเรียกได้เลยว่าความรัก แม้แต่การสมมุติก็ยังเป็นไปไม่ได้เสียเลย

 

 

 

 

ไม่รู้เหมือนกันว่ามันน่าเศร้ารึเปล่า ที่จนป่านนี้ตัวฉันก็ยังคงย่ำอยู่กับที่เดิม

 

และไม่คิดจะเริ่มต้นด้วย

 

เพราะว่ามันไร้ประโยชน์นะสิ ในเมื่อมันไม่มีความร่วมกันเลย...

 

 

ด้วยเหตุนี้เอง แม้แต่บัดนี้ตัวฉันก็ยังคงไม่เข้าใจในความรัก

 

และไม่เข้าใจแม้แต่หัวใจของตัวเองด้วย

 

...

..

.

 

 

 

 

ชั้นเป็นผู้หญิงที่ชอบลืมในเรื่องดีๆ

และในขณะเดียวกัน...ก็เป็นคนช่างจดจำในเรื่องแย่ๆได้อย่างแม่นยำ

หลังจากชีวิตในวัยมหาลัยเข้าสู่ปีที่สอง

 

ความทรงจำของชีวิตม.ปลายที่แสนจะสนุกสนานก็เริ่มที่จะเลือนรางลงเรื่อยๆ

 

ครั้งนี้ก็เลยจะมาเขียนบันทึกกันลืมนี้ขึ้น

 

เพื่อที่ว่า...เมื่อเวลาผ่านไป ความทรงจำดีๆจะได้ไม่หายไปด้วย

 

ม.๔/๒๒๙

 

 

 

...เวลาหมดลงแล้ว และตัวชั้นเองก็ควรที่จะหยุดอยู่แค่ตรงนี้

 

เพราะว่ามันถึงทางตันแล้วหล่ะ...

 

สิ่งที่ตัวชั้นสามารถทำได้ในตอนนี้ก็คือ

 

เลิกหวัง....

 

 

 

ลึกๆแล้วโอกาสอาจจะยังมี มันไม่ใช่ศูนย์ แต่ถึงกระนั้นความหวังมันก็แสนจะเลือนราง

 

ชั้นมันขี้ขลาด จึงเลือกวิธีนี้

 

เพื่อที่ตัวชั้นจะไม่เจ็บ

 

เพื่อที่ชั้นจะได้ไม่ต้องเผชิญหน้ากับความจริง

 

เพื่อที่จะไม่ถูกปฏิเสธ

 

 

 

ถ้าจะพูดตามตรงแล้ว ชั้นรู้ดีว่า...

 

ความรู้สึกนี้ไม่ใช่ความรัก ไม่ใช่ความหลง ไม่ใช่ความพิศวาส

 

แต่มันเป็นแค่ "ความยึดติด" ต่างหาก

 

ชั้นแค่ยึดติดกับความทรงจำเก่าๆ วันเวลาเก่าๆ ภาพของคุณในอดีต

 

ที่ตัวชั้นเองสร้างขึ้นมาเพื่อหลอกให้ตัวเองเพ้อฝันไปวันๆ

 

ในความเป็นจริงแล้ว...ชั้นไม่รู้อะไรเกี่ยวกับตัวคุณเลย แม้แต่นิด

 

.

..

...

....

.....

....

...

..

.

 

มันถึงเวลาที่ชั้นต้องเลิกหลอกตัวเองซะที

 

แต่ทว่า

 

วิธีนั้นมันคืออะไรหล่ะ?

 

 

 

ต่อไป...

 

ถ้าหากคุณยังไม่มีใคร ชั้นยังไม่มีใคร

 

ซักวันหนึ่ง ตัวชั้นที่แสนจะขี้ขลาดอาจจะลุกขึ้นมาสู้ใหม่อีกครั้ง...ก็เป็นได้

 

แต่เวลานี้ ชั้นคงได้แต่ต้องปล่อยมันไป...

 

 

 

 

 

 

 

 

 

สิ่งที่เรียกว่า "ความสุข" นั้นไร้ซึ่งความจีรัง

 

สิ่งที่เคยคิดว่ามันจะเป็นนิรันดร์ ฉับพลันก็กลับหายไปกับกาลเวลา

 

สุดท้ายแล้ว สิ่งที่เหลืออยู่ก็เป็นแค่ "ความว่างเปล่า" เท่านั้น

.

..

...

....

.....

......

กระนั้นแล้ว คนเราก็ยังหลงระเริงไปกับความสุขเหล่านั้นอย่างหัวปักหัวปำ

 

แม้ว่าจะรู้ดีว่า...สิ่งนั้นมันจะไม่อยู่กับเราตลอดไป

 

อย่างน้อยก็ขอให้ได้สัมผัสกับกลุ่มควันเหล่านั้นซักเพียงวินาที

 

และแล้ว

 

"ความสุข" ก็จะจางหายไป

 

หลงเหลือไว้แค่เศษเสี้ยวของความทรงจำที่เมื่อเวลายิ่งผ่านไป

 

ความทรงจำแสนสุขนั้นก็จะเลือนรางขึ้นเรื่อยๆ

 

จนอาจไม่แน่ใจว่า "ความสุข" ที่อยู่ในความทรงจำของเรานั้น

 

มันเกิดขึ้นจริงๆ รึว่ามันเป็นแค่จินตนาการของเราเพื่อทำให้ความหวังถูกเติมเต็มกันแน่

 

 

31 สิงหา 2007

 

 

          ณ ค่ำคืนของวันสุดท้ายของเดือนที่ร้อนที่สุดในรอบปี ตัวชั้นคนนี้ยังคงนอนไม่หลับ...

สิ่งที่ชั้นกำลังทำอยู่ตอนนี้มันคืออะไรกันแน่ ไร้เป้าหมายแล้วก็ดูสับสนไปหมด ตัวชั้นที่เคยมีเป้าหมายชัดเจนในชีวิตมาตลอดยี่สิบปีกำลังประสบกับความลังเลใจ ในตอนนี้ชั้นไม่รู้ด้วยซ้ำว่าชั้นชอบทำอะไร สิ่งที่ชั้นเคยคิดว่าชั้นถนัด จริงๆแล้วมันเป็นอย่างนั้นจริงๆรึเปล่า รึว่าชั้นแค่เรียนมามากหรือว่ามานานกว่าคนอื่น ในตอนแรกๆชั้นก็เลยสามารถทำได้ดีกว่าคนอื่น สุดท้ายแล้ว...คนอื่นๆก็จะวิ่งตามมาทันอยู่ดี

          ปิดเทอมหน้าร้อนนี้ ชั้นตัดสินใจไม่กลับไทยก็เพราะว่า...ถ้ากลับไปชีวิตของชั้นก็จะยิ่งไร้เป้าหมาย มีแต่อยู่ไปวันๆเท่านั้น กิจกรรมอันแสนจะมีสาระที่ชั้นกำลังทำอยู่ตอนนี้ก็คือ งานพิเศษ...ที่ชั้นมันใจว่ามันทำให้ชีวิตชั้นมีสาระมากขึ้นมากกว่ากลับเมืองไทยแล้วอยู่ไปวันๆ แต่ว่า...ความคิดที่ว่า "นี่ชั้นกำลังทำอะไรอยู่" กลับผุดออกมาจากสมองเรื่อยๆ ชีวิตของชั้นกลายเป็นหุ่นยนต์ที่มีวงจรชีวิตเดิมๆ วนอยู่แค่บ้านและที่ทำงาน วนเวียนไปเรื่อยๆเช่นนี้...

          รึบางที...ตัวชั้นอาจจะเหงาเกินไป

          "ความสุข" ที่ชั้นเคยได้สัมผัส ตอนนี้ชั้นกลับไม่แน่ใจว่ามันเกิดขึ้นจริงๆ รึว่าชั้นแค่คิดไปเอง...

 

 

Chiquitita

 

      

 

ในวันที่หัวใจของชั้นเหี่ยวเฉาเช่นนี้

 

ชั้นก็มักจะมีความคิดที่ว่า

 

"ที่สุดแล้ว คนเราก็คิดถึงแต่ตัวเองก่อนทั้งนั้นแหละ"

 

แน่นอนว่า มันก็รวมถึงตัวชั้นคนนี้ด้วย

 

ชั้นไม่คิดจะโทษใครหรอกว่า เค้าคนนั้นเห็นแก่ตัว รึว่า เค้าคนนั้นแย่

 

เพราะตัวชั้นเองก็เป็นมนุษย์คนหนึ่งเช่นกัน

 

ตัวชั้นก็อาจจะทำเรื่องไม่ดี หรือ เบียดเบียนคนอื่นโดยตั้งใจรึอาจจะไม่ตั้งใจเช่นกัน

 

 

 

...อาจเป็นเพราะหัวใจของชั้นหวังมากเกินไป

แต่สิ่งที่คนรอบข้างปฏิบัติต่อชั้น มันไม่เหมือนกับสิ่งที่หัวใจของชั้นหวังเอาไว้

ความเชื่อใจ แล้วก็ความไว้ใจของชั้นถูกกัดกร่อนลงเรื่อยๆ...

.

..

...

 

ชั้นกลายเป็นคนที่ใส่หน้ากากตลอดเวลา

เสียงหัวเราะของชั้นก็ไม่ได้ออกมาจากหัวใจ

รอยยิ้มของชั้นเป็นเพียงแค่การขยับมุมปากที่ไร้ซึ่งอารมณ์

ดวงตาของชั้นได้แต่เหม่อมองไปอย่างไร้จุดหมาย

หัวใจของชั้นกลายเป็นสิ่งที่ว่างเปล่า

 

...

..

.

ชั้นไม่ได้โกรธหรือว่าเสียใจชั้นเลยทำแบบนี้

แต่เพราะว่า

 

"ชั้นเหนื่อยเหลือเกิน..."

 

                        ผู้หญิงที่หัวใจปิดตาย

 

 

 

ชั้นเพิ่งมาเข้าใจ ที่ว่า

 

ความกลัวของคนญี่ปุ่นที่มีอยู่สีอย่าง

 

ซึ่งก็คือ ฟ้าผ่า ไฟไหม้ พ่อ แล้วก็แผ่นดินไหวเอาก็คราวนี้นี่เอง

 

ที่เบปปุ เมืองเล็กๆที่ชั้นใช้ชีวิตอยู่มาร่วมแปดเดือน

 

จู่ๆก็เกิดแผ่นดินไหวติดต่อกันมาตั้งแต่ กลางดึกของคืนวันพุธ

 

ที่จริงแล้ว เมื่อเทอมที่แล้วก็เคยเกิดแผ่นดินไหวไปครั้งหนึ่ง...

 

แต่สำหรับครั้งนี้นั้นมันไม่ใช่ มันเกิดมากกว่าสามสิบครั้งแล้วในสองวันนี้ ชั้นมั่นใจ

 

และนี่เองที่เป็นต้นเหตุที่ทำให้ตัวชั้นกังวลไปหมด

 

ตอนกลางคืนชั้นต้องใช้เวลานานกว่าปกติ กว่าที่จะข่มตาหลับได้

 

ก่อนที่ร่างกายจะได้พักผ่อน สมองของชั้นก็เริ่มเพ้อเจ้อไปต่างๆนานา

 

 

"ถ้ามันเกิดไหวแรงๆ ขึ้นมา ชั้นจะทำยังไงดี

 

ถ้าเกิดสัญญาณเตือนภัยดังขึ้นในกลางดึก ชั้นจะทำอย่างไรดี

 

ถ้าเกิดว่าชั้นไม่มีโอกาสได้กลับไปพบครอบครัวที่ชั้นรักอีก ชั้นจะทำอย่างไรดี"

 

 

คนที่ไม่อยู่ในเหตุการณ์อาจจะคิดว่าชั้นขี้กลัวโดยไร้สาเหตุ

 

แต่ยังไงก็ตาม สำหรับครั้งนี้ตัวชั้นรู้สึกกังวลแล้วก็กลัวจริงๆ

 

 

ชั้นยังคงผูกพันกับครอบครัว

 

ชั้นยังคงคบหากับเพื่อนๆที่ชั้นรัก

 

ชั้นยังคงหลงในเงาของตัวเธอ

 

แต่ทว่า...

 

ชั้นก็ยังคงรักตัวเอง

 

ณ เวลาที่แสนว่างเปล่า ณ ที่ๆแสนไกลจากคุณ ชั้นไม่รู้ว่า...

ความรู้สึกเวลาที่เกิดขึ้นเวลาที่นั่งมองรูปของคุณ

นั่งอ่านข้อความที่คุณเขียน

นั่งนึกถึงคำพูดที่คุณเคยพูดกับชั้น

ชั้นไม่รู้เลยว่าสิ่งนั้นมันคืออะไร

 

 

 

ทั้งๆที่ท้องฟ้าเป็นสีฟ้า

ดอกทานตะวันเป็นสีเหลือง

ดวงอาทิตย์เป็นสีแดง

ปุยเมฆเป็นสีขาว

.

..

...

..

.

 

 

 

แต่เพราะอะไร

ภาพที่มองเห็นผ่านดวงตาคู่นี้

ทำไมมันถึงมีแต่สีขาว แล้วก็สีดำ

 

เสียงที่ได้ยินผ่านหูทั้งสองข้าง

ถึงดูเหมือนๆ กันไปหมด

 

.

..

...

..

.

 

ในบางครั้ง...ตัวชั้นคนนี้ก็อยากนอนหลับไปเรื่อยๆจัง

เพราะว่า ในความฝันของชั้นเท่านั้นที่เราสามารถพบกันได้

และก็เพราะในความฝันของชั้นมันมีสี

 

 

"ความฝันของคนเรามันเป็นสีขาวดำ"

นี่คือข้อสันนิษฐานที่ตัวชั้นเคยอ่านมา

 

 

แต่ยังไง ชั้นก็ขอยืนยันว่า

ความฝันของชั้นมันมีสี

"สีที่ชั้นอยากให้มันปรากฏในความจริง"

 

.

..

...

....

.....

....

...

..

.

 

"..........คืนนี้ ชั้นก็จะรอเธอในความฝัน เพราะว่าความจริง..."

 

 

 

คนที่มีความฝันเป็นสีชมพู