片思いの私...今日もあなたの幻想を見ました。: 2007年7月

7月23日

...วันนี้พอลองมานั่งนึกถึงวันเวลาที่ผ่านมา

บางครั้งก็รู้สึกขำตัวเองจริงๆ ว่าทำไมถึงได้มีความคิดรึว่าทำอะไรที่มันงี่เง่าลงไปขนาดนั้น

อย่างเช่น ตอนที่เปิดเทอมนี้มาใหม่ๆ แล้วเรียนญี่ปุ่นห้องที่เรียนอยู่ตอนนี้

สัปดาห์แรกเป็นอะไรที่เครียดเอามาก มากซะจนยิ้มไม่ออกเลยทั้งวัน ถึงแม้ว่าจะพยายามยิ้มยังไง

กังวลไปซะหมดว่า คนในห้องมีแต่คนเก่งๆ พูดก็เก่งกัน

จำได้ว่าตอนที่สอบอ่านครั้งแรก ก็นั่งเปิดคันจิ หาความหมายของศัพท์ใหม่ร่วมๆ สี่ห้าชั่วโมง

จนวันที่มีงานขายของที่คล้ายๆเทนกูไซ ก็ไปเดินเล่นกับหญิงอ้อ

แต่ก็ไม่มีอารมณ์เดิน สุดท้ายหญิงอ้อก็ลากไปดูคอนเสิร์ตตรงเวฟ

ตอนนั้นจู่ๆ น้ำตามันก็ไหลออกมาเอาดื้อๆ ก็เลยเผ่นกลับห้องมาก่อน

พอกลับมาที่ห้องก็นั่งคุยกับที่บ้าน คุยไปได้แปปเดียวบ่อน้ำตาก็แตก

ร้องไห้เรื่องเรียนทั้งๆ ที่ไม่ได้ร้องไห้มานานแสนนาน

โฮไปได้ครึ่งชั่วโมง ก็ดีขึ้น...

จากนั้นมาความชิวเลยมาโผล่อยู่ในสมองกลวงๆใบนี้แทนที่ความกังวลที่มีอยู่

และความกังวลก็ไม่เคยโผล่กะโหลกกลับมาอีกเลย

นึกแล้วก็โง่จริงๆ

...............

..............

.............

............

...........

..........

.........

........

.......

......

.....

....

...

ถึงลูกหมีที่เกิดวันนี้ ขอให้แกมีความสุข (แต่ชั้นจะไม่ขอให้แกผอมลงหรอกนะ)

จากลูกหมูผู้น่ารัก

7月7日

อย่า

ลืม

อธิษฐาน

ต่อ

ดวงดาว

กันนะ

!!!!!!!!!!!!!!!

「君」ともう一度会えますように