ในวันที่หัวใจของชั้นเหี่ยวเฉาเช่นนี้

 

ชั้นก็มักจะมีความคิดที่ว่า

 

"ที่สุดแล้ว คนเราก็คิดถึงแต่ตัวเองก่อนทั้งนั้นแหละ"

 

แน่นอนว่า มันก็รวมถึงตัวชั้นคนนี้ด้วย

 

ชั้นไม่คิดจะโทษใครหรอกว่า เค้าคนนั้นเห็นแก่ตัว รึว่า เค้าคนนั้นแย่

 

เพราะตัวชั้นเองก็เป็นมนุษย์คนหนึ่งเช่นกัน

 

ตัวชั้นก็อาจจะทำเรื่องไม่ดี หรือ เบียดเบียนคนอื่นโดยตั้งใจรึอาจจะไม่ตั้งใจเช่นกัน

 

 

 

...อาจเป็นเพราะหัวใจของชั้นหวังมากเกินไป

แต่สิ่งที่คนรอบข้างปฏิบัติต่อชั้น มันไม่เหมือนกับสิ่งที่หัวใจของชั้นหวังเอาไว้

ความเชื่อใจ แล้วก็ความไว้ใจของชั้นถูกกัดกร่อนลงเรื่อยๆ...

.

..

...

 

ชั้นกลายเป็นคนที่ใส่หน้ากากตลอดเวลา

เสียงหัวเราะของชั้นก็ไม่ได้ออกมาจากหัวใจ

รอยยิ้มของชั้นเป็นเพียงแค่การขยับมุมปากที่ไร้ซึ่งอารมณ์

ดวงตาของชั้นได้แต่เหม่อมองไปอย่างไร้จุดหมาย

หัวใจของชั้นกลายเป็นสิ่งที่ว่างเปล่า

 

...

..

.

ชั้นไม่ได้โกรธหรือว่าเสียใจชั้นเลยทำแบบนี้

แต่เพราะว่า

 

"ชั้นเหนื่อยเหลือเกิน..."

 

                        ผู้หญิงที่หัวใจปิดตาย

 

 

 

ชั้นเพิ่งมาเข้าใจ ที่ว่า

 

ความกลัวของคนญี่ปุ่นที่มีอยู่สีอย่าง

 

ซึ่งก็คือ ฟ้าผ่า ไฟไหม้ พ่อ แล้วก็แผ่นดินไหวเอาก็คราวนี้นี่เอง

 

ที่เบปปุ เมืองเล็กๆที่ชั้นใช้ชีวิตอยู่มาร่วมแปดเดือน

 

จู่ๆก็เกิดแผ่นดินไหวติดต่อกันมาตั้งแต่ กลางดึกของคืนวันพุธ

 

ที่จริงแล้ว เมื่อเทอมที่แล้วก็เคยเกิดแผ่นดินไหวไปครั้งหนึ่ง...

 

แต่สำหรับครั้งนี้นั้นมันไม่ใช่ มันเกิดมากกว่าสามสิบครั้งแล้วในสองวันนี้ ชั้นมั่นใจ

 

และนี่เองที่เป็นต้นเหตุที่ทำให้ตัวชั้นกังวลไปหมด

 

ตอนกลางคืนชั้นต้องใช้เวลานานกว่าปกติ กว่าที่จะข่มตาหลับได้

 

ก่อนที่ร่างกายจะได้พักผ่อน สมองของชั้นก็เริ่มเพ้อเจ้อไปต่างๆนานา

 

 

"ถ้ามันเกิดไหวแรงๆ ขึ้นมา ชั้นจะทำยังไงดี

 

ถ้าเกิดสัญญาณเตือนภัยดังขึ้นในกลางดึก ชั้นจะทำอย่างไรดี

 

ถ้าเกิดว่าชั้นไม่มีโอกาสได้กลับไปพบครอบครัวที่ชั้นรักอีก ชั้นจะทำอย่างไรดี"

 

 

คนที่ไม่อยู่ในเหตุการณ์อาจจะคิดว่าชั้นขี้กลัวโดยไร้สาเหตุ

 

แต่ยังไงก็ตาม สำหรับครั้งนี้ตัวชั้นรู้สึกกังวลแล้วก็กลัวจริงๆ

 

 

ชั้นยังคงผูกพันกับครอบครัว

 

ชั้นยังคงคบหากับเพื่อนๆที่ชั้นรัก

 

ชั้นยังคงหลงในเงาของตัวเธอ

 

แต่ทว่า...

 

ชั้นก็ยังคงรักตัวเอง

 

ณ เวลาที่แสนว่างเปล่า ณ ที่ๆแสนไกลจากคุณ ชั้นไม่รู้ว่า...

ความรู้สึกเวลาที่เกิดขึ้นเวลาที่นั่งมองรูปของคุณ

นั่งอ่านข้อความที่คุณเขียน

นั่งนึกถึงคำพูดที่คุณเคยพูดกับชั้น

ชั้นไม่รู้เลยว่าสิ่งนั้นมันคืออะไร