片思いの私...今日もあなたの幻想を見ました。

ชั้นเป็นผู้หญิงที่ชอบลืมในเรื่องดีๆ

และในขณะเดียวกัน...ก็เป็นคนช่างจดจำในเรื่องแย่ๆได้อย่างแม่นยำ

หลังจากชีวิตในวัยมหาลัยเข้าสู่ปีที่สอง

 

ความทรงจำของชีวิตม.ปลายที่แสนจะสนุกสนานก็เริ่มที่จะเลือนรางลงเรื่อยๆ

 

ครั้งนี้ก็เลยจะมาเขียนบันทึกกันลืมนี้ขึ้น

 

เพื่อที่ว่า...เมื่อเวลาผ่านไป ความทรงจำดีๆจะได้ไม่หายไปด้วย

 

ม.๔/๒๒๙

 

 

 

...เวลาหมดลงแล้ว และตัวชั้นเองก็ควรที่จะหยุดอยู่แค่ตรงนี้

 

เพราะว่ามันถึงทางตันแล้วหล่ะ...

 

สิ่งที่ตัวชั้นสามารถทำได้ในตอนนี้ก็คือ

 

เลิกหวัง....

 

 

 

ลึกๆแล้วโอกาสอาจจะยังมี มันไม่ใช่ศูนย์ แต่ถึงกระนั้นความหวังมันก็แสนจะเลือนราง

 

ชั้นมันขี้ขลาด จึงเลือกวิธีนี้

 

เพื่อที่ตัวชั้นจะไม่เจ็บ

 

เพื่อที่ชั้นจะได้ไม่ต้องเผชิญหน้ากับความจริง

 

เพื่อที่จะไม่ถูกปฏิเสธ

 

 

 

ถ้าจะพูดตามตรงแล้ว ชั้นรู้ดีว่า...

 

ความรู้สึกนี้ไม่ใช่ความรัก ไม่ใช่ความหลง ไม่ใช่ความพิศวาส

 

แต่มันเป็นแค่ "ความยึดติด" ต่างหาก

 

ชั้นแค่ยึดติดกับความทรงจำเก่าๆ วันเวลาเก่าๆ ภาพของคุณในอดีต

 

ที่ตัวชั้นเองสร้างขึ้นมาเพื่อหลอกให้ตัวเองเพ้อฝันไปวันๆ

 

ในความเป็นจริงแล้ว...ชั้นไม่รู้อะไรเกี่ยวกับตัวคุณเลย แม้แต่นิด

 

.

..

...

....

.....

....

...

..

.

 

มันถึงเวลาที่ชั้นต้องเลิกหลอกตัวเองซะที

 

แต่ทว่า

 

วิธีนั้นมันคืออะไรหล่ะ?

 

 

 

ต่อไป...

 

ถ้าหากคุณยังไม่มีใคร ชั้นยังไม่มีใคร

 

ซักวันหนึ่ง ตัวชั้นที่แสนจะขี้ขลาดอาจจะลุกขึ้นมาสู้ใหม่อีกครั้ง...ก็เป็นได้

 

แต่เวลานี้ ชั้นคงได้แต่ต้องปล่อยมันไป...